Detail

Gewoon goed nieuws!

Afgelopen maandag is er de eerste scan gemaakt na de start met de nieuwe pillen, pazopinib. Dit was twee maanden na de start, en het eerste moment dat de dokter iets zou kunnen zeggen over of de pillen aanslaan of niet.
De sutent, of sunitinib, waar pazopinib op lijkt, die Marnix vorig jaar drie maanden geslikt heeft, had geen invloed op de kanker. Daarom waren we toch een beetje bang dat de pazopinib het ook niet zou doen, het lijkt toch op mekaar. Helemaal omdat er laatst nog een metastase in het heupbeen goed gegroeid is en voor veel overlast zorgde. Dit kon gelukkig goed bestraald worden, maar hij was er wel!

Maar goed, je weet het niet, dus het blijft spannend. Het was een beetje alsof we op een wissel aangekomen waren, maar je weet nog niet welke kant je op gestuurd wordt. Als de pillen aangeslagen zijn, gaan we de goede kant op. Zijn ze niet aangeslagen, dan is het gauw afgelopen. Er hangt nu wel echt iets vanaf. Althans, zo was het gevoel. De kanker kan ten slotte hard groeien in twee maanden. En nog twee maanden 'inwerktijd' is dan wel heel lang.

Ik had het redelijk druk op het werk, waardoor ik me niet met de uitslag bezig hield. Dat kwam pas toen de telefoon ging. Marnix. Oh ja, de uitslag! Maar niemand aan de andere kant van de lijn, het was de befaamde broekzak. Aargh! Gelijk maar terugbellen, maar de broekzak nam niet op. Vanaf dat moment kon ik het natuurlijk niet meer loslaten. Gelukkig duurde het niet lang voordat ik gebeld werd. En was er goed nieuws: dode kankercellen in de metastasen in de weke delen. In de metastasen in het bot was het minder goed zichtbaar, maar ook die zouden gestopt moeten zijn met groeien. Daar had ik (en met mij alle anderen) echt niet op durven hopen! Joepie!

Joepie, dat gevoel zou je moeten hebben. Maar op de een of andere manier is dat toch lastig. Het is zo vaak maar voor zo'n korte duur goed nieuws geweest. Meestal kwam er vrij snel een tegenslag achteraan.
Hopelijk kunnen we snel aan het idee wennen, dat Marnix nog wat langer mee mag. Hoe lang, zal altijd de vraag blijven, maar dit goede nieuws is het waard om van te genieten! Er zijn kankercellen afgestorven. De bijwerkingen zijn (nog) niet te erg. Wie weet hebben we zelfs een constante periode in het vooruitzicht...

In februari hebben we (op hoop van zegen) kaartjes gekocht voor een concert van Paolo Conte, in oktober (!). Toen een hele gok, nu lijkt het bijna mogelijk te zijn.... Joepie! Het begint te komen.