Detail

Herkenbaar

Hallo allemaal,

Wil jullie graag bedanken voor jullie verhalen het is erg herkenbaar allemaal. En ook fijn om te weten dat jullie ongetwijfeld ook veel in mijn verhaal herkennen, want ik voel me af en toe zo onbegrepen door alles en iedereen en ik realiseer me ook wel dat het een moeilijk onderwerp is om over te praten, je praat tenslotte liever over iets leuks. Wat ik ook erg leuk vind is dat deze site informatie geeft aan jongeren en jong volwassen, vaak in het ziekenhuis vind je alleen informatie voor de patient zelf of voor kleine kinderen van een zieke ouder.

Mijn verhaal begint ruim drie jaar geleden toen ze bij mijn moeder eierstokkanker ontdekte, helaas is ze ongeneeselijke ziek, maar ze geeft het absoluut niet op. Daar bewonder ik haar echt in. Zelfs nu ze niks meer kan, 5 chemokuren verder is, 2 operaties heeft ondergaan en een stoma heeft gekregen geeft ze niet op.

Ik ben het helemaal eens met iedereen die zegt dat vanaf het moment dat iemand kanker heeft je hele leven verandert. Er zijn er veel moeilijke dingen, maar ook een boel fijne dingen. Eerst maar even de moeilijke dingen.
Zo blijf ik het moeilijk vinden elke keer dat als mijn moeder naar dokter is, wat de uitslag zal zijn. Je hoopt elke keer toch op iets positiefs zodat je weer even adem kan halen. Ook vind ik het ook erg moeilijk om mijn moeder zo ziek en kwetsbaar te zien, ik wil leuke dingen doen met mijn moeder. Soms kan ik zo ontzettend jaloers zijn op moeders en dochters die lekker aan het winkelen zijn ofzo grrrrrr dat wil ik gewoon ook. Af en toe frusteert het mij ook dat ik me moeder met alles en iedereen moet delen. Mijn ouders hebben veel familie en vrienden en iedereen wilt altijd weten hoe het gaat en komt om de haverklap op visite. Mijn moeder vind dit wel heel fijn en voelt zich daar ontzettend doorgesteund en ik wardeer het ook heel erg dat mensen mijn moeder willen helpen, maar ik heb af en toe zo iets, doe toch eens normaal met zijn allen. Dan zou ik zo graag willen dat alles weer normaal kon zijn. Jullie merken het misschien al, maar na drie jaar komt het echt allemaal me neus uit. Soms denk ik weleens laat het maar over zijn, goed of fout en daar voel ik me dan weer onwijs schuldig over. Ik hoop niet dat jullie mij vinden klagen, want ik vind het af en toe zelf heel bevrijdend om te horen dat anderen ook zo denken, want het enige wat ik van mensen om heen hoor is dat je vooral van alles moet genieten en positief moet blijven. Houdt dat in dat je elke dag taartjes moet eten en heel veel moet lachen????? Want af en toe valt er weinig te lachen en moet je je verdriet ook kwijt kunnen.
Maar gelukkig zijn er ook heel veel positieve dingen. Zo kan ik erg genieten van de kleine dingen in het leven, zoals een kopje theedrinken met mijn moeder. Niets is meer vanzelfsprekend en dingen die je wel bereikt,daar ben je extra trots op. Ook de gesprekken die ik af en toe met mijn moeder heb zijn erg waardevol. De band met mijn vader en broertje en mijn allerliefste vriend is 10x sterker en zelfs de kat geeft heel veel plezier. En ook de levenslessen die ik uit deze periode haal maken mij een completer mens.

Ik wil iedereen heel veel sterkte wensen met zijn/haar gevecht met kanker en met een lach en een traan kom je heel ver!