Detail

Nog steeds geen besef..

Hallo,

Weer even de behoefte om te schrijven. Ik heb de afgelopen 2 ochtenden gewerkt en de kids weg kunnen brengen en nog geen beroep hoeven doen op de schatten die stand by stonden en dat is echt kicken hoor!

De was, eten koken en nog even met de kids lopen dat gaat allemaal nog wel (uiteraard wel berekend!) maar merk idd dat ik wel moeier ben als voor de chemo. Maar nog steeds besef ik niet dat ik heel ziek ben. Het is heel raar, de dingen zijn anders in mijn doen en laten (ik leef veel bewuster), heb geen afkickverschijnselen van het stoppen met roken (nog niet tenminste) maar merk niet dat ik kanker heb, hoewel ik dus de eerste kuur heb gehad.

Het was heerlijk om weer te werken, mijn collega's weer te zien en even iets te doen wat los staat van ziek zijn! Super hoor, dat ik op deze manier toch mijn hersenen kan trainen want wordt weer vergeetachtig. (Weer een zwangergevoel, tijdens beide zwangerschappen heb ik er ook heel erg last van gehad) Dit zal hopelijk alleen nog van de stress komen maar het kan ook van de chemo komen, heb ik mij laten vertellen, en daar worden we niet blij van.

De klachten die ik heb van de chemo zijn goed te overzien; veel boeren (wel zachtjes, maar heel vervelend), buikpijn in de onderbuik, moe en soms nog een beetje misselijk, en wat last van "zand" in de ogen.

Vanochtend samen met een goede vriendin koffie geleut en toen even wat inkopen gedaan voor het feestje van Larissa van zaterdag a.s.. Die zal ik helaas niet live mee gaan maken omdat ik dan in de periode zit waarin ik heel erg vatbaar ben voor snot e.d.. (k..zooi!) Maar Johan gaat videopname's maken en hopelijk ben ik volgend jaar wel weer van de partij. Ik heb door het doen van de inkopen in ieder geval wel het idee dat ik er toch een bijdrage aan heb geleverd.

Gisteren toen was het heel waaiërig maar droog weer. Dus toen ik Larissa van school ging halen ben ik met Dion voor die tijd nog even naar de winkel gegaan en dus even een klein stukje vitamine buitenlucht opgedaan. Dion genoot zo van de wind dat hij met beide handen in de lucht aan het voelen was en zijn haartjes wapperden zo mooi in de wind. Dat was een heel mooi gezicht, terwijl ik achter de buggy liep en zo nu en dan aan mijn haar voelend of er geen plukken gingen afwaaien. (Dit was gelukkig niet het geval)

Vrijdagmiddag komt de "pruiken" mevrouw langs om e.e.a. te bespreken. Ik ga niet voor hoogblond haar maar heb altijd al geen krul willen hebben dus zal er waarschijnlijk voor kiezen om stijl haar te nemen maar wel in de donkere tint zoals ik altijd heb.

Vanaf morgen is mijn weerstand 3 dagen lang nul, nul dus zal ik helaas geen kindjes mogen wegbrengen naar de KDV en school, geen boodschappen doen (is niet zo'n straf).

Vanmiddag en vrijdagmiddag krijgen we huishoudelijk hulp en dat is wel fijn maar ook wel raar. Ik wil het liefst alles zelf doen maar dat red ik nu echt niet meer. Dus straks zien hoe een ander ons huis schoonmaakt. Raar hoor, 33 jaar en net een old wief om het maar even zo te zeggen. Maar ik ben me er terdege van bewust dat ik nog meer momenten zal gaan meemaken waaruit blijkt dat ik ziek ben.

Maar zolang ik nog kan, ga ik gewoon door met wat ik doe! Mij krijgen ze niet klein! (Maar soms wel verdrietig)

Liefs Barbara